Als je voor het eerst met diabetes in aanraking komt, wordt je overvallen door de grote stroom van informatie.
De kennis die je in een korte tijd moet opdoen is gewoon gigantisch groot, en naar alle waarschijnlijkheid ben je meer dan de helft al vergeten als je thuiskomt van je arts of diabetesverpleegkundige.
In het begin wordt je leven ook heel erg bepaald door de diabetes, en dat is helemaal niet zo vreemd als je er bij stil staat dat je complete leven op zijn kop staat.
Voor je gevoel kan en mag je niks meer.
Niet alleen je eetpatroon moet veranderen maar ook je dagelijkse bezigheden kunnen er onder lijden.
Ja je leven veranderd maar het is niet het einde.
Wat als eerste veranderd is dat je elke dag of je nou wilt of niet insuline moet spuiten.
Ja dat klinkt misschien heel erg, maar dat is het niet.
Het is een middel om te overleven.
En ja ik spuit 4 keer per dag insuline, en nee het is niet erger dan iemand die maar 2 keer spuit.
Diabetes type 1 heb je of je hebt het niet.
Als tweede word je eten en eetpatroon onder de loep genomen.
Ik had 12 jaar geleden een prima eetpatroon en at ook geen vreemde dingen.
Zat niet elke dag aan de chips, frisdrank of aan de vette hap.
De diëtiste heb ik dan ook niet lang gehad, dat was voor mij tijdvulling of tijdverspilling.
Als derde komt het accepteren om de hoek kijken.
Je "ziekte" accepteren wat het is, wat het met je doet, en hoe je er naar kunt handelen.
De eerste acceptatie was voor mij heel eenvoudig.
"Ok, ik heb diabetes" "Wat kan ik er aan doen"
Doordat ik in het begin al een deel van de diabetes accepteerde heb ik het gevoel dat alle informatie die op mij afkwam, ik ook direct kon gebruiken.
Een voorbeeld daarvan is, het direct bijsturen van de insuline op basis van de waarden die je meet.
Ze hoefden mij van het begin af aan niet te vertellen dat ik mijn nachtinsuline moest aanpassen, dat had ik allang zelf gedaan.
Na 10 dagen in het ziekenhuis te zijn geweest merk je dat je lichaam niet meer zo functioneerde als voorheen. De Fiets-Elfstedentocht die gepland stond heb ik aan mij voorbij moeten gaan.
Ja dat was moeilijk om te accepteren, en ja toen ik thuis kwam uit het ziekenhuis ben ik direct op de fiets gaan zitten om te bewijzen dat ik best nog wel fietsen kon.
Nee, dus. Een tochtje van 5 km met een tempo van 5 km/h is niet wat het moet zijn.
Een deceptie dus. Ik heb de tocht aan de zijkant beleeft met tranen in de ogen.
Dat zijn momenten dat je het liefst de insuline uit het raam wil gooien, zodat je er maar vanaf bent.
Zo zijn er in het begin tal van momenten dat je niet op je eigen lichaam kunt vertrouwen.
Het werkt gewoon niet meer zoals vroeger.
Een overwinning, een bewijs dat je ook met diabetes toch eigenlijk alles kan, kwam het jaar erna.
De Elfstedentocht van 2005, ik deed mee, en kon gewoon meekomen met de anderen.
Wel veel meten, eten, en weer prikken, en nog meer eten. Maar als je dan met tranen in de ogen over de finish komt en van alle kanten je hand word gedrukt, en waardering word uitgesproken dan leef je alleen maar meer op.
Soms heb je een overwinningen nodig. Niet dat je diabetes er beter van wordt maar je leven wordt beter. Het geeft de burger moed om zo maar te zeggen. Dat er meer is dan diabetes. Dat ook met diabetes je een "normaal" leven kunt hebben.
Diabetes heb je, maar het hoeft je leven niet te bepalen. Jij bent nog altijd diegene die de beslissingen maakt. De kunst is natuurlijk om uit de band te springen zonder dat je diabetes er onder lijd, zonder dat je lichaam er schade van ondervindt. En ja zoals zoveel dingen in het leven gebeurt dat met vallen en opstaan. Met diabetes heb je nooit vrij, maar toch zijn er momenten in je leven dat je het idee hebt dat het er even niet is. Dat zijn de momenten die je aansporen, die je voortduwen, naar een beter leven. Een beter leven met diabetes. Een leven vol overwinningen.
Word een planteneter, word gezond, word diegene waar je van houd.
Berend Ytsma
De kennis die je in een korte tijd moet opdoen is gewoon gigantisch groot, en naar alle waarschijnlijkheid ben je meer dan de helft al vergeten als je thuiskomt van je arts of diabetesverpleegkundige.
In het begin wordt je leven ook heel erg bepaald door de diabetes, en dat is helemaal niet zo vreemd als je er bij stil staat dat je complete leven op zijn kop staat.
Voor je gevoel kan en mag je niks meer.
Niet alleen je eetpatroon moet veranderen maar ook je dagelijkse bezigheden kunnen er onder lijden.
Ja je leven veranderd maar het is niet het einde.
De eerste veranderingen
Wat als eerste veranderd is dat je elke dag of je nou wilt of niet insuline moet spuiten.
Ja dat klinkt misschien heel erg, maar dat is het niet.
Het is een middel om te overleven.
En ja ik spuit 4 keer per dag insuline, en nee het is niet erger dan iemand die maar 2 keer spuit.
Diabetes type 1 heb je of je hebt het niet.
Als tweede word je eten en eetpatroon onder de loep genomen.
Ik had 12 jaar geleden een prima eetpatroon en at ook geen vreemde dingen.
Zat niet elke dag aan de chips, frisdrank of aan de vette hap.
De diëtiste heb ik dan ook niet lang gehad, dat was voor mij tijdvulling of tijdverspilling.
Als derde komt het accepteren om de hoek kijken.
Je "ziekte" accepteren wat het is, wat het met je doet, en hoe je er naar kunt handelen.
De eerste acceptatie was voor mij heel eenvoudig.
"Ok, ik heb diabetes" "Wat kan ik er aan doen"
Doordat ik in het begin al een deel van de diabetes accepteerde heb ik het gevoel dat alle informatie die op mij afkwam, ik ook direct kon gebruiken.
Een voorbeeld daarvan is, het direct bijsturen van de insuline op basis van de waarden die je meet.
Ze hoefden mij van het begin af aan niet te vertellen dat ik mijn nachtinsuline moest aanpassen, dat had ik allang zelf gedaan.
Waar liep ik tegenaan
Na 10 dagen in het ziekenhuis te zijn geweest merk je dat je lichaam niet meer zo functioneerde als voorheen. De Fiets-Elfstedentocht die gepland stond heb ik aan mij voorbij moeten gaan.
Ja dat was moeilijk om te accepteren, en ja toen ik thuis kwam uit het ziekenhuis ben ik direct op de fiets gaan zitten om te bewijzen dat ik best nog wel fietsen kon.
Nee, dus. Een tochtje van 5 km met een tempo van 5 km/h is niet wat het moet zijn.
Een deceptie dus. Ik heb de tocht aan de zijkant beleeft met tranen in de ogen.
Dat zijn momenten dat je het liefst de insuline uit het raam wil gooien, zodat je er maar vanaf bent.
Zo zijn er in het begin tal van momenten dat je niet op je eigen lichaam kunt vertrouwen.
Het werkt gewoon niet meer zoals vroeger.
Overwinning
Een overwinning, een bewijs dat je ook met diabetes toch eigenlijk alles kan, kwam het jaar erna.
De Elfstedentocht van 2005, ik deed mee, en kon gewoon meekomen met de anderen.
Wel veel meten, eten, en weer prikken, en nog meer eten. Maar als je dan met tranen in de ogen over de finish komt en van alle kanten je hand word gedrukt, en waardering word uitgesproken dan leef je alleen maar meer op.
Soms heb je een overwinningen nodig. Niet dat je diabetes er beter van wordt maar je leven wordt beter. Het geeft de burger moed om zo maar te zeggen. Dat er meer is dan diabetes. Dat ook met diabetes je een "normaal" leven kunt hebben.
Eindbesluit
Diabetes heb je, maar het hoeft je leven niet te bepalen. Jij bent nog altijd diegene die de beslissingen maakt. De kunst is natuurlijk om uit de band te springen zonder dat je diabetes er onder lijd, zonder dat je lichaam er schade van ondervindt. En ja zoals zoveel dingen in het leven gebeurt dat met vallen en opstaan. Met diabetes heb je nooit vrij, maar toch zijn er momenten in je leven dat je het idee hebt dat het er even niet is. Dat zijn de momenten die je aansporen, die je voortduwen, naar een beter leven. Een beter leven met diabetes. Een leven vol overwinningen.
Word een planteneter, word gezond, word diegene waar je van houd.
Berend Ytsma
Reacties
Een reactie posten